Stel je het volgende voor. We nemen een schaars goed zoals goud. En schaars zien we in de zin van “beperkt beschikbaar”. Wanneer de vraag naar goud op de markt toeneemt zal, bij gelijkblijvende beschikbaarheid de goudprijs stijgen. En andersom: bij afnemende vraag en gelijkblijvende beschikbaarheid daalt de prijs. Economie voor dummies, toch?
Wat nu als goud in dezelfde hoeveelheden beschikbaar zou zijn als, laten we zeggen: woestijnzand. Gratis zal het niet worden, maar ik wed dat het voor iedereen mogelijk wordt om zijn tuinpad met puur goud te bestraten. Ondanks de ongetwijfeld sterk groeiende vraag naar het goedje. Maar ja: goud is nou eenmaal in tamelijk beperkte mate beschikbaar en vooral daarom kostbaar.
Voor (online) muziek gelden kennelijk andere regels. Vroeger had je eigenlijk geen andere mogelijkheid om de honger naar muziek te stillen met een wandeling naar de lokale platenwinkel. Want een op cassettebandje gekopieerde plaat van een vriend was het toch nét niet. De geluidskwaliteit was hoorbaar minder en werd er zeker niet beter op wanneer je het vaak afspeelde. Platen kopen dus. Tastbare zwarte muziekschijven, die geperst moesten worden, een hoesje erover, vervoerd naar de muziekwinkel en in een mooie bak geplaatst. Dat kost een paar stuivers. En het kwam meer dan eens voor dat juist de plaat die ik wilde kopen was uitverkocht. Dus muziek was schaars destijds. En daarom kostbaar.
Hoe anders is het nu. Wanneer je het allemaal netjes wilt doen, koop je je muziek bijvoorbeeld in een online store, zoals iTunes. Met een simpele klik is de koop rond en na luttele seconden valt de aankoop te beluisteren. Hetzelfde geldt voor degene die dezelfde track koopt na mij. En voor degene na hem, enz, enz. De schappen van iTunes gaan nooit leeg! Wanneer die track er eenmaal staat gaat het nooit meer weg. Muziek is letterlijk onbeperkt beschikbaar. En daarom verre van schaars.
En dan heb ik het nog niet eens over alle andere methoden waar je je muziek kunt halen, zoals torrentjes, usenet of andere al dan niet p2p mogelijkheden. Nee, ik heb het puur over de legale handel. De prijzen worden daar kunstmatig hoog gehouden en niemand die er wat aan doet. We pakken bouwondernemingen, brouwers en softwaregiganten keihard aan als ze zich schuldig maken aan soortgelijke praktijken. En terecht. Neelie is mijn held in Europa wat dat aangaat. Maar ook hier gelden voor de muziekindustrie kennelijk andere regels. Hier pakken we alleen de eindgebruiker aan, met extra-gratis privacy schendende maatregelen als bonus voor een ieder. Strange…
Maar die arme artiest dan, hoor ik je zeggen. Die moet toch ook zijn brood verdienen? Natuurlijk! Bedenk je dan eens dat een artiest een zeer beperkte tijd van zijn werkweek in de studio doorbrengt. Noodzakelijke tijd om een cd-tje op te nemen. Terwijl dit cd-tje eigenlijk niets meer is dan een muzikale folder van een (deel van) zijn oeuvre. Want een echte muzikant wil optreden. En beroemd worden. Aandacht en dat soort dingen. Een cd-tje zou niets meer moeten zijn dan een middel. De folder die hem de weg naar optredens, eeuwige roem en lots of groupies leidt. De muziekindustrie heeft het middel tot doel verheven. Begrijpelijk, want waar moeten ze anders hun brood aan verdienen.
Tijden veranderen. Er zijn in de afgelopen eeuwen complete bedrijfstakken ontstaan en weer verdwenen. Jammer voor de muziekbobo’s. Vroeger waren ze noodzakelijk, want iemand moest die platen persen. Platenlabels, want zo worden ze nog steeds genoemd, zijn inmiddels ronduit overbodig geworden. En instanties als BUMA en SENA eveneens. Met een populair oeuvre op het Internet, zal de concertagenda van de artiest snel gevuld zijn. Regel contractueel dat de auteur en producer en alle andere betrokkenen rondom de artiest hun fair share uit de concertinkomsten krijgen en rond is de zaak. Geheel in de pas met deze tijden.
Wanneer wordt die industrietak eens wakker?
No Comments on "Online muziek is veel te duur"