Vanwege de trein straks zocht ik een apparaat en bijbehorend betaalbaar abonnement waarmee ik een beetje fatsoenlijk het web op kan tijdens het woonwerk verkeer. En na wat wikken en wegen is de keus gevallen op de MDA Vario van T-mobile. Twijfel was er wel. Mijn huidige mebiel-van-de-zaak is de voorganger van dit ding, de MDA compact. En die vertoont wat tekortkomingen. Ik heb bij mijn abonnement internet erbij genomen. Voor nog geen 10 euri per maand mag ik constant online zijn van T-mobile. Mooi!

Gisteren werd het pakketje bezorgd en nieuwsgierig naar de mogelijkheden pakte ik de levering snel uit. Mooi dat alles lekker compleet uitgeleverd wordt: tasje, headsetje, lader, reserve-stylus en 512 MB mini-SD kaartje voor gratis erbij. Netjes!

Simkaartje en batterij erin en opstarten maar. Benieuwd naar de snelheid en bruikbaarheid van het Internet via de GPRS verbinding, startte ik Internet Explorer op. De welkomstpagina die T-mobile erin gebrand heeft, biedt meteen nuttige links, waaronder het laatste nieuws van nu.nl en gmail. Hé… gmail… handig! Even mijn mail checken. Ik schuif het querty-toetsenbord uit en de oriëntatie van het beeldscherm past zich onmiddellijk aan aan de nieuwe situatie. Via de pijltjestoetsen op het toetsenbord navigeer ik door mijn mail. Heel intuïtief. Verrek: die rottige stylus heb ik niet eens nodig! Dat ding zit wel op een idiote plek: onderaan, terwijl je zo’n ding bovenin het apparaat zou verwachten. Typen gaat vrij snel, althans bij mij. Een full format toestsenbord beroer ik normaal gesproken ook met mijn beproefde twee-vinger-systeem, dus met twee duimen op dat mini-keyboard gaat vrijwel net zo snel. Blind met tien vingers is niet te doen, maar zoals gezegd is dat niet mijn probleem. Fijn!

Cool! Overal en nergens mijn mail kunnen checken.

GPRS is leuk, maar WIFI is beter. Met de Comm Manager WIFI aangezet. Huh? Geen verbinding! Security gechecked, gekeken of ik de MAC address filters had uitgeschakeld, ten einde raad alle security uitgeschakeld op mijn accesspoint, maar…. no go! Vloeken, schelden tieren. Op zulke momenten ben ik niet de ideale schoonzoon, c.q vader.

Maar als de nood het hoogst is, is het Internet nabij. Af fabriek blijkt de MDA vario alleen op de oude WIFI standaard te werken (802.11b), terwijl mijn accesspoint strak op 802.11g staat. Hmm… Google is my friend… Verrek: een Duitse vriend heeft ontdekt hoe je het ding toch op de laatste standaarden kan laten draaien. Cabje geïnstalleerd en hoppa! Verbinding!

Ik wilde ook Skype op mijn Vario. Maar de processorsnelheid was way too low. Gelukkig is er ook een tooltje om de processor te overclocken. Installatie verliep vlekkeloos. Heel handig dat deze tool de processorsnelheid weer terug naar standaard zet als de MDA Vario in standby springt. Spaart een hoop energie. Wanneer je hem weer gebruikt, wordt het ding weer opgevoerd naar de ingestelde snelheid. Ik gebruik 260 MHz, want volgens de ervaringsdeskundigen schijnt dit de maximaal haalbare snelheid te zijn zonder dat de boel vastloopt. Daar vertrouw ik maar even op voor het moment. Skype voor de mobiel downloaden en installeren. Ook weer vlekkeloos. Even via een GPRS verbinding een voice verbinding proberen te maken. Mijn broer was online, dus maar even geprobeerd. Ik kon hem uitstekend verstaan, maar ik bleek totaal onverstaanbaar te zijn voor hem. Nou komt dat vaker voor, maar dit keer ben ik er toch zeker van dat het een technisch probleem betrof. De chatfunctie werkt prima via GPRS. Vandaag in de file nog even een korte chat gehad. Idiote ervaring was dat. Later via WIFI wederom een skype gesprek getest en dat verliep probleemloos. Het zit hem dus in de uploadsnelheid van de verbinding en GPRS is niet voldoende, naar nu blijkt. Maar toch is het handig: vandaag onder de afwas zei mijn telefoon ineens “ploink”. Skype calling! Even de chatsessie afhandelen, zonder dat er ook maar 1 computer aanstond in huis. Skype wordt zo steeds meer een “echte” telefoon in huis!

Straks, wanneer ik in de trein zit, wil ik mijn feeds kunnen uitlezen. Dus op zoek naar een mooie rss-reader, liefst met podcast ondersteuning. Vooronderzoek had mij al tot Pocket Podcast geleid, maar na installatie mistte ik toch support voor postings zonder enclusure. Verder zoeken leidde mij tot pRSS reader. Qua mogelijkheden zag dat er prima uit en dus besloot ik deze te installeren. Wat mij bevalt aan deze tool is de flexibiliteit. Per feed kan je aangeven of je de enclosures automatisch wilt downloaden. Je kunt een enclosure ook apart downloaden wanneer je niet hebt aangegeven dit automatisch te willen doen. Verder maakt deze reader automatsich op gezette tijden verbinding met Internet om de feeds te verversen. Dus overal, wanneer het mij uitkomt, kan ik mijn nieuws consumeren. Het uitlezen gaat prima op het kleine scherm. Kleiner moet het niet worden. Dit is nét te doen.

Ik geloof dat ik nog veel plezier aan dit apparaat ga beleven. Maar mocht ik na langere tijd gebruik er tóch anders over denken, dan zal ik niet aarzelen hierover nog een berichtje aan te wijden.