We wachten al een tijdje op onze zwaai zwaai console, maar nog steeds noppes. Too bad, want dit is een console die ik ook snap, volgens mijn uitermate deskundige zoon.
Gelukkig zijn we niet de enigen die wachten, want de Wii schijnt nogal lastig leverbaar te zijn. En Joran is afgelopen week 14 geworden en vooruitlopend op de komst van de Wii heeft hij Zelda al in zijn bezit. Verjaardagskadootje….

Leuk zo’n doosje met DVD. Sneu gezicht als hij in het bijgeleverde boekje zit te bladeren, zo zonder Wii..

Maar hij staat in bestelling bij onze Duc. Hopelijk zijn zijn leveranciers in staat snel beslag te leggen op een exemplaar.

Tot die tijd is het de Nii. Helaas..

Op het lesrooster stond Kanjertraining. Weer eens iets anders dan wis,- schei,- en natuurkunde. Tesamen met een paar andere ouders van Joran’s klasgenoten verzamelden wij ons in de aula, waar het een enorme mierenhoop was van rugzakdragende pubertjes. Leerlingen die briefjes inleverden bij de dienstenkamer. Een soort ik-ben-te-laat-geweest-afmeld-centrum. De goeie ouwe concierge die iedereen bij naam en toenaam kende is al lang niet meer toereikend voor dit doel. Voor de hedendaagse leerfabrieken wordt een complete administratieve afdeling uit de grond gestampt om de absenties bij te houden. Poe!

De zoemer ging. Hey.. dat herken ik nog. Sommige dingen veranderen nooit. Op naar lokaal Oker 07. Da’s dus eerst zoeken naar de vleugel met de kleur Oker (in gewoon nederlands bleek dat geel te zijn) en daarna lokaal 7 op de begane grond. Gelukkig heb ik Joran bij me die me de weg wijst.

Oker 07 blijkt een handvaardigheidslokaal te zijn. Plaats genoeg voor de grote groep van leerlingen en hun ouders. De meeste leerlingen hadden 1 of meerdere ouders meegenomen en dat gaf me een goed gevoel. Gelukkig dat veel ouders de moeite hadden genomen om bij deze les aanwezig te zijn. Je hoort wel eens anders. Er werd een grote kring gemaakt van krukjes en klapstoelen en de leerkrachten Agnes en Olof stelden zich voor. 

Vlak daarna mocht 1 van de ouders zich voorstellen en omdat niemand stond te springen besloot ik mij maar als vrijwilliger op te geven. Joran moest mij begeleiden: kijken of ik goed stond, stevig op beide voeten. Om dit te controleren duwde hij wat lacherig tegen mijn schouder. Agnes sprong meteen in: Nee Joran, je hebt nu de rode pet op en je moet de witte op hebben. Geheimtaal? Waar hebben ze het over? Joran herpakte zich meteen en weidde zich serieus aan zijn controletaak. Mooi, ik kon van wal steken. Na mijn korte voordracht voor de groep, kreeg ik applaus en kreeg ik kritiek uit de groep. Ik sprak duidelijk en had alle kanten van de groep rondgekeken. Dat was heel goed!

Nog een paar ouders die zich voorstelden en een paar kritieken uit de groep. Daarna het petten mysterie. Je hebt de gele (het verlegen, teruggetrokken zielige typje), rode (het kijk-eens-wat ben-ik-leuk meelopertje), zwarte (de sfeerverpestende, dominante pestkop) en de witte (het ideaal mensch) pet. Bij iedere pet mocht een leerling als voorbeeld de klas te laat binnen komen en een pet naspelen. Zwart schold de meester uit, rood maakte er een geintje van, enz enz.
Wat ik opvallend vond was dat ene Antiliaanse meisje dat het verschil tussen de zwarte en witte pet uitlegde. Hoe lang duurt het voordat deze methode bij de commissie gelijke gehandeling wordt voorgelegd, vroeg ik mij af? Het zal aan mij gelegen hebben, want dat meisje leek die verbinding niet te leggen, gelukkig.

Daarna de vertrouwens oefening. De leerling liet zich achterover vallen terwijl de ouder hem op moest vangen. Een klasieker. Opvallend was dat ouders meteen hun kroost omarmden, maar in de klasikale sfeer was dat niet de bedoeling, want intimiteiten van de categorie ongewenst. Leek me meer een grondhouding van een ouder, maar ik begrijp de bedoeling.

Vervolgens lieten een aantal ouders zich door een aantal leerlingen optillen en weer neerzetten: ook een kwestie van vertrouwen.

Tot slot ging je een vraag en antwoord gesprekje met je kind aan: welk dier voel je je vandaag en waarom. Joran was een vlinder vandaag. Morgen niet, want dan moet hij een hoop regelen, maar vandaag is hij vlinder.

Ik vond het een erg leuke ervaring om een les met je kind mee te mogen maken en ik had sterk de indruk dat Joran het ook leuk vond. Ik heb respect voor de leerkrachten hoe ze de aandacht erbij hielden en er een leuke, leerzame les van maakten. Simpel idee, die petten. Maar ze geven handvatten om vooraf na te denken wat voor soort gedrag gewenst is op bepaalde momenten. Toch niet slecht om even bij stil te staan. Ook als ouder.